ویزای سرمایه گذار معاهده E-2 چیست؟

ویزای سرمایه‌گذار E-2 به اتباع کشورهایی که با ایالات متحده پیمان تجارت و دریانوردی دارند، اجازه می‌دهد تا بر اساس سرمایه‌گذاری قابل توجه در یک شرکت آمریکایی معتبر، وارد ایالات متحده شده و در آن کار کنند. E-2 که طبق 8 CFR 214.2(e) و 9 FAM 402.9 اداره می‌شود ، یکی از انعطاف‌پذیرترین و محبوب‌ترین دسته‌های ویزا برای کارآفرینان و سرمایه‌گذاران در سراسر جهان است.

برخلاف بسیاری از دسته‌های ویزای دیگر، ویزای E-2 هیچ حداقل مبلغ سرمایه‌گذاری قانونی، محدودیت عددی سالانه ندارد و تا زمانی که کسب‌وکار مربوطه پابرجا باشد، می‌تواند به طور نامحدود تمدید شود. با نرخ تأیید تقریباً ۹۰٪ در سال مالی ۲۰۲۴، ویزای E-2 یکی از مسیرهای مطمئن‌تر برای ایجاد حضور تجاری در ایالات متحده است.

این ویزا در حال حاضر برای اتباع بیش از ۸۰ کشور عضو معاهده در دسترس است و مزایای قابل توجهی نسبت به سایر دسته‌های ویزای سرمایه‌گذاری، از جمله پردازش سریع‌تر، آستانه سرمایه‌گذاری پایین‌تر و انعطاف‌پذیری عملیاتی بیشتر، ارائه می‌دهد.

ویزای E-2 برای اتباع ارمنستان

ارمنستان از ۲۹ مارس ۱۹۹۶ عضو پیمان E-2 بوده است. این بدان معناست که شهروندان ارمنی که دارای گذرنامه معتبر ارمنی هستند، کاملاً واجد شرایط درخواست ویزای سرمایه‌گذار پیمان E-2 هستند. ارمنستان به عنوان «فقط E-2» طبقه‌بندی می‌شود، به این معنی که اتباع ارمنی واجد شرایط ویزای سرمایه‌گذار E-2 هستند اما ویزای تجاری پیمان E-1 را ندارند.

برای کارآفرینان ارمنی که به دنبال راه اندازی یا خرید کسب و کار در ایالات متحده هستند، ویزای E-2 مسیری مستقیم و تثبیت شده ارائه می‌دهد. شرکت Vardanyan & Partners به ​​عنوان شرکتی که به اتباع ارمنی و ارمنی‌های پراکنده در سراسر جهان خدمات ارائه می‌دهد، راهنمایی‌های تخصصی در مورد ساختاردهی درخواست‌های E-2 ارائه می‌دهد که هم الزامات مهاجرت به ایالات متحده و هم شرایط منحصر به فرد متقاضیان ارمنی را برآورده می‌کند.

الزامات واجد شرایط بودن

برای واجد شرایط بودن برای ویزای سرمایه گذار E-2، متقاضیان باید تمام شرایط زیر را داشته باشند:

تابعیت کشور طرف قرارداد. شما باید تابعیت کشوری را داشته باشید که با ایالات متحده قرارداد دارد. ارمنستان واجد شرایط است. فهرست کاملی از کشورهای طرف قرارداد توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده تهیه شده است.

سرمایه‌گذاری قابل توجه. شما باید مبلغ قابل توجهی را در یک شرکت معتبر آمریکایی سرمایه‌گذاری کرده باشید یا به طور فعال در حال سرمایه‌گذاری باشید. هیچ مبلغ دلاری قانونی وجود ندارد، اما این سرمایه‌گذاری باید نسبت به کل هزینه تأسیس یا خرید کسب و کار، قابل توجه باشد. در عمل، اکثر درخواست‌های موفق شامل سرمایه‌گذاری‌های ۱۰۰۰۰۰ دلار یا بیشتر می‌شوند، اگرچه برخی از سرمایه‌گذاری‌های کوچکتر بسته به نوع کسب و کار ممکن است واجد شرایط باشند.

سرمایه در معرض خطر. وجوه سرمایه‌گذاری باید به طور غیرقابل برگشت به شرکت اختصاص داده شوند و در صورت شکست کسب و کار، مشمول ضرر و زیان شوند. وجوهی که در انتظار تأیید ویزا در حساب امانی نگهداری می‌شوند، ممکن است این الزام را برآورده نکنند.

شرکت واقعی و فعال. کسب و کار باید یک شرکت تجاری واقعی و فعال باشد که کالا یا خدمات را برای سودآوری تولید می‌کند. سرمایه‌گذاری‌های سوداگرانه یا بیکار واجد شرایط نیستند.

بنگاه اقتصادی غیرحاشیه‌ای. کسب و کار باید درآمد قابل توجهی بیش از آنچه که برای تأمین حداقل معاش سرمایه‌گذار و خانواده‌اش کافی است، ایجاد کند، یا باید ظرفیت فعلی یا آتی برای ایجاد سهم اقتصادی قابل توجه (معمولاً با ایجاد شغل برای کارگران آمریکایی) را داشته باشد.

مالکیت و کنترل. شما باید حداقل ۵۰٪ از شرکت را در اختیار داشته باشید یا از طریق یک موقعیت مدیریتی یا سایر ابزارهای شرکتی، کنترل عملیاتی داشته باشید.

قصد ترک خاک. شما باید قصد داشته باشید که پس از پایان وضعیت E-2 خود، ایالات متحده را ترک کنید. E-2 یک ویزای غیرمهاجرتی است و متقاضیان باید نشان دهند که قصد ترک دائم محل اقامت خارجی خود را ندارند.

فرآیند درخواست گام به گام

فرآیند درخواست ویزای E-2 شامل چندین مرحله است، چه شما در کنسولگری ایالات متحده در خارج از کشور درخواست دهید و چه درخواست تغییر وضعیت از داخل ایالات متحده.

۱. تأسیس یا خرید کسب و کار در ایالات متحده. قبل از ثبت درخواست E-2، باید یا یک نهاد تجاری جدید در ایالات متحده تأسیس کنید یا یک نهاد تجاری موجود را خریداری کنید. این شامل ثبت شرکت، اخذ مجوزهای لازم، تأمین اجاره تجاری و شروع به تعهد سرمایه گذاری می‌شود.

۲. یک طرح تجاری جامع تهیه کنید. اگرچه USCIS قالب خاصی را تجویز نمی‌کند، طرح تجاری شما باید قابلیت دوام شرکت، درآمد پیش‌بینی‌شده، برنامه‌های استخدام و پیش‌بینی‌های مالی پنج ساله را نشان دهد. این طرح باید نشان دهد که کسب و کار بیش از حد حاشیه‌ای است یا خواهد بود.

۳. منبع وجوه سرمایه‌گذاری را مستند کنید. صورت‌های بانکی، سوابق مالی کسب‌وکار، قراردادهای فروش ملک، صورت‌های سبد سرمایه‌گذاری یا سایر اسنادی را که ثابت می‌کند وجوه شما از طریق قانونی به دست آمده است، تهیه کنید.

۴. بسته درخواست را گردآوری کنید. تمام فرم‌های مورد نیاز و مدارک پشتیبان را جمع‌آوری کنید (به چک لیست مدارک زیر مراجعه کنید).

۵. درخواست را ثبت کنید. برای پردازش کنسولی، فرم DS-160 (درخواست ویزای غیرمهاجرتی آنلاین) و فرم DS-156E (درخواست تاجر/سرمایه‌گذار قراردادی) را تکمیل کنید، سپس برای مصاحبه در سفارت یا کنسولگری مربوطه ایالات متحده وقت بگیرید. برای تغییر وضعیت در ایالات متحده، فرم I-129 (دادخواست برای کارگر غیرمهاجرتی) را به USCIS ارائه دهید.

۶. در مصاحبه کنسولی شرکت کنید. در صورت درخواست در کنسولگری، در مصاحبه حضوری شرکت کنید که در آن یک افسر کنسولی درخواست شما را بررسی می‌کند، در مورد برنامه‌های تجاری شما سؤال می‌کند و ارزیابی می‌کند که آیا شما شرایط E-2 را دارید یا خیر.

۷. ویزای خود را دریافت کنید و وارد ایالات متحده شوید. در صورت تأیید، ویزا معمولاً ظرف یک هفته پس از مصاحبه صادر می‌شود. هر ورود به ایالات متحده با ویزای E-2 عموماً اجازه اقامت تا دو سال را می‌دهد، صرف نظر از تاریخ انقضای ویزا.

چک لیست سند

یک درخواست کامل E-2 معمولاً شامل مدارک زیر است:

الزامات سرمایه گذاری

ویزای E-2 حداقل مبلغ سرمایه‌گذاری ثابتی ندارد. در عوض، سرمایه‌گذاری باید نسبت به کل هزینه تأسیس یا خرید شرکت «قابل توجه» باشد. سرمایه‌گذاری ۱۰۰۰۰۰ دلاری در کسب‌وکاری که هزینه شروع آن ۱۰۰۰۰۰ دلار است، احتمال بیشتری دارد که قابل توجه در نظر گرفته شود تا همان مبلغ سرمایه‌گذاری در یک شرکت ۲ میلیون دلاری.

در عمل، اکثر درخواست‌های موفق E-2 شامل سرمایه‌گذاری‌هایی به مبلغ ۱۰۰۰۰۰ دلار یا بیشتر می‌شوند . برخی از درخواست‌ها با سرمایه‌گذاری در محدوده ۸۰۰۰۰ دلار، به ویژه برای کسب‌وکارهای خدماتی با هزینه‌های راه‌اندازی کمتر، تأیید شده‌اند، در حالی که برخی دیگر با سرمایه‌گذاری در محدوده ۱۵۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ دلار برای خرده‌فروشی، رستوران و فعالیت‌های فرانشیز رایج هستند. عامل کلیدی مبلغ مطلق دلار نیست، بلکه تناسب سرمایه‌گذاری با نیازهای کسب‌وکار است.

تقریباً هر کسب‌وکار مشروع، فعال و انتفاعی می‌تواند واجد شرایط باشد، از جمله فروشگاه‌های خرده‌فروشی، رستوران‌ها، شرکت‌های خدمات حرفه‌ای، استارت‌آپ‌های فناوری، عملیات تولیدی، کسب‌وکارهای فرانشیز و شیوه‌های مشاوره. کسب‌وکار باید بیش از حد حاشیه‌ای باشد، به این معنی که باید ظرفیت ایجاد درآمد بسیار فراتر از تأمین حداقل معاش برای خانواده سرمایه‌گذار را داشته باشد، یا باید برنامه‌ای معتبر برای ایجاد شغل برای کارگران آمریکایی داشته باشد.

زمان پردازش و هزینه‌های دولتی

زمان پردازش E-2 بسته به روش ثبت درخواست و کنسولگری خاص ایالات متحده یا مرکز خدمات USCIS که به پرونده رسیدگی می‌کند، به طور قابل توجهی متفاوت است. پردازش کنسولی معمولاً از زمان ارسال تا صدور ویزا دو هفته تا پنج ماه طول می‌کشد . زمان انتظار برای قرار ملاقات در کنسولگری‌های اصلی مانند لندن، توکیو و اتاوا معمولاً از یک تا دو ماه متغیر است، در حالی که سایر مکان‌ها ممکن است سریع‌تر یا کندتر باشند.

برای متقاضیانی که از طریق فرم I-129 درخواست تغییر وضعیت خود را در داخل ایالات متحده ثبت می‌کنند، زمان پردازش به حجم کار USCIS بستگی دارد و می‌تواند از چند ماه تا بیش از یک سال بدون پردازش ویژه متغیر باشد.

هزینه‌های دولتی شامل هزینه درخواست ویزای خوانا با ماشین (MRV) که در کنسولگری پرداخت می‌شود و متغیر است، به علاوه هزینه متقابل که به ملیت متقاضی بستگی دارد، می‌شود. برای ثبت درخواست USCIS، هزینه درخواست I-129 اعمال می‌شود. هزینه‌های بیومتریک نیز ممکن است لازم باشد. مبالغ دقیق هزینه به صورت دوره‌ای تغییر می‌کند، بنابراین متقاضیان باید قبل از ثبت درخواست، هزینه‌های فعلی را در وب‌سایت‌های وزارت امور خارجه ایالات متحده و USCIS بررسی کنند.

ویزای E-2 برای ارمنی‌های مقیم خارج از کشور

اعضای جامعه ارمنی اغلب دارای تابعیت دوگانه هستند و این می‌تواند مسیرهای بیشتری را برای ویزای E-2 باز کند. یک شهروند دوگانه ارمنستان و یک کشور طرف قرارداد دیگر می‌تواند انتخاب کند که از کدام تابعیت برای اهداف طبقه‌بندی E-2 استفاده کند و هر کدام را که سودمندتر باشد، انتخاب کند.

چندین کشور با جمعیت قابل توجه ارمنی‌های پراکنده، از جمله فرانسه، بریتانیا، کانادا، آلمان، آرژانتین، برزیل، استرالیا، ایتالیا، اسپانیا، هلند، بلژیک، سوئد و سوئیس، جزو کشورهای طرف قرارداد E-2 نیز هستند . افراد متولد ارمنستان که در هر یک از این کشورها تابعیت گرفته‌اند، می‌توانند با استفاده از گذرنامه کشور طرف قرارداد خود، برای ویزای E-2 درخواست دهند.

برخی از کشورهای اصلی مهاجر ، از جمله روسیه، لبنان، ایران، سوریه و گرجستان، کشورهای عضو معاهده E-2 نیستند . اتباع این کشورها که تابعیت دوگانه در یک کشور عضو معاهده ندارند، باید مسیرهای ویزای جایگزین مانند ویزای سرمایه‌گذار EB-5، ویزای انتقال درون شرکتی L-1 یا ویزای O-1 برای افراد با توانایی‌های خارق‌العاده را بررسی کنند.

هنگام درخواست به عنوان یک شهروند دوگانه، شرکت باید حداقل ۵۰٪ مالکیت خود را متعلق به اتباع همان کشور طرف قرارداد که برای درخواست استفاده شده است، داشته باشد. مصاحبه کنسولی معمولاً در سفارت یا کنسولگری ایالات متحده در کشور طرف قرارداد انجام می‌شود، اگرچه متقاضیانی که از قبل در ایالات متحده هستند می‌توانند از طریق فرم I-129 درخواست تغییر وضعیت دهند.

E-2 در مقابل EB-5 در مقابل L-1: مقایسه گزینه‌های شما

برای سرمایه‌گذاران و کارآفرینانی که گزینه‌های خود را بررسی می‌کنند، در اینجا مقایسه‌ای بین سه دسته ویزای رایج مرتبط با کسب و کار ارائه شده است:

برنامه سرمایه‌گذار مهاجر EB-5 نیازمند تعهد سرمایه‌ای به مراتب بزرگتر (۸۰۰۰۰۰ دلار در یک منطقه اشتغال هدفمند یا ۱,۰۵۰,۰۰۰ دلار در غیر این صورت) به علاوه ایجاد حداقل ۱۰ شغل تمام وقت در ایالات متحده است، اما مسیر مستقیمی را برای اقامت دائم فراهم می‌کند. برنامه مرکز منطقه‌ای EB-5 در حال حاضر فعال است و تا سپتامبر ۲۰۲۷ مجاز است. برای اتباع ارمنی که خواهان اقامت دائم هستند و سرمایه کافی دارند، EB-5 ممکن است گزینه بلندمدت قوی‌تری باشد.

ویزای انتقال درون شرکتی L-1 به هیچ وجه نیازی به سرمایه‌گذاری ندارد، اما مستلزم رابطه شرکتی واجد شرایط بین یک نهاد خارجی و آمریکایی، به علاوه حداقل یک سال سابقه کار در خارج از کشور در سه سال قبل از درخواست است. L-1A (برای مدیران و مسئولان اجرایی) می‌تواند به گرین کارت EB-1C منجر شود و آن را به گزینه‌ای جذاب برای صاحبان مشاغل ارمنی که در حال حاضر شرکتی را در خارج از ایالات متحده اداره می‌کنند، تبدیل می‌کند.

ویزای توانایی خارق‌العاده O-1 مبتنی بر دستاورد است نه مبتنی بر سرمایه‌گذاری و می‌تواند از پرونده‌های بنیانگذار یا کارآفرین که متقاضی سابقه اثبات‌شده‌ای از دستاوردهای خارق‌العاده در تجارت، علم یا هنر دارد، پشتیبانی کند.

افراد تحت تکفل ویزای E-2: همسر و فرزندان

همسر و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال شما می‌توانند با ویزای E-2 همراه شما به ایالات متحده بیایند. همسران E-2 مجاز به کار در ایالات متحده بر اساس وضعیت خود هستند، به این معنی که نیازی به درخواست سند مجوز اشتغال (EAD) جداگانه ندارند. فرزندان می‌توانند به مدرسه بروند اما مجاز به کار نیستند. فرزندان تحت تکفل پس از ۲۱ سالگی یا پس از ازدواج، وضعیت E-2 خود را از دست می‌دهند.

تمدید ویزای E-2

ویزاهای E-2 معمولاً بسته به توافق متقابل بین ایالات متحده و کشور متقاضی، برای مدت سه ماه تا پنج سال صادر می‌شوند. این ویزا را می‌توان تا زمانی که کسب و کار پابرجا باشد و همچنان الزامات E-2 را برآورده کند، به تعداد نامحدود تمدید کرد.

برای تمدید ویزای کنسولی، باید فرم‌های DS-160 و DS-156E به‌روزرسانی‌شده را به همراه اظهارنامه مالیاتی کسب‌وکار فعلی، صورت‌های مالی، سوابق حقوق و دستمزد و در صورت تغییر جهت شرکت، یک طرح کسب‌وکار به‌روزرسانی‌شده ارائه دهید. توصیه می‌شود حداقل شش ماه قبل از انقضای ویزای فعلی خود، فرآیند تمدید را آغاز کنید.

برای تمدید وضعیت اقامت در داخل ایالات متحده، فرم I-129 را قبل از انقضای وضعیت فعلی خود ثبت کنید. توجه داشته باشید که تأیید I-129 وضعیت E-2 را اعطا می‌کند اما مهر ویزای جدیدی صادر نمی‌کند. اگر به خارج از کشور سفر می‌کنید، قبل از ورود مجدد به ایالات متحده، باید مهر ویزای جدیدی را در کنسولگری ایالات متحده دریافت کنید.

دلایل رایج رد درخواست E-2

درک رایج‌ترین دلایل رد درخواست ویزای E-2 می‌تواند به شما در تهیه یک درخواست قوی‌تر کمک کند. رایج‌ترین دلایل رد درخواست‌های E-2 عبارتند از:

میزان سرمایه‌گذاری قابل توجه نیست. افسر کنسولی تشخیص داد که مبلغ سرمایه‌گذاری نسبت به کل هزینه شرکت ناکافی است.

بنگاه اقتصادی حاشیه‌ای. این کسب و کار قادر به ایجاد درآمد فراتر از حداقل معیشت نبود یا فاقد ظرفیت لازم برای ایجاد یک مشارکت اقتصادی معنادار بود.

یک کسب و کار واقعی یا در حال فعالیت نباشد. این شرکت در زمان درخواست، فعالیت خود را آغاز نکرده بود یا در حال حاضر در مرحله سفته بازی قرار داشت.

مدارک ناکافی در مورد منبع تأمین مالی. متقاضی نتوانسته به اندازه کافی ثابت کند که وجوه سرمایه‌گذاری از طریق قانونی به دست آمده است.

مستندات ناقص. فرم‌های مفقود، سوابق مالی قدیمی یا یک طرح تجاری ناکافی.

عدم اثبات ظرفیت توسعه و هدایت. متقاضی نتوانسته است نشان دهد که نقش مدیریتی معناداری در شرکت خواهد داشت.

مربوط به بند ۲۱۴(b). افسر کنسولی قانع نشده بود که متقاضی قصد دارد در پایان وضعیت E-2 ایالات متحده را ترک کند.

بند ۲۲۱(g) رد درخواست از طریق امور اداری. قبل از تصمیم‌گیری نهایی، مدارک یا مراحل اداری بیشتری لازم بوده است.

سوالات متداول